Velvetine “Crematorial Dance”

Velvetine “Crematorial Dance”


CHAIN D.L.K. (Us.) August 1st 2016 :
“Yet one more from the French Facthedral’s Hall label. Formed in the 90’s under the name Septembre Noir, the band changed its name in 2006 to Velvetine. Band member are: Peache (Pierre-Henri Mandine) on guitars + manufactured instruments; Stef.a (Stefan Mandine) on lead vocals + guitar; and Le K. (Marc Reina) on electronic percussion. Their debut album, ‘Septembre’ was released in 2007 and they followed that up with several EPs and a couple of videos, so ‘Crematorial Dance’ is their second full-length release. I wasn’t able to preview much of ‘Septembre,’ but from the little I’ve heard ‘Crematorial Dance’ is much father along the path. Opening with “Far Away,” Velvetine sets a strong dark tone with this impassioned creeper. Part of Stef’s vocals are in French, and part in English, but you’ll have no trouble getting the gist of the alienation and angst. At first, I thought this reminds me of some metallish dark alternative band whose name escapes me… The second track, “Ulan Bator” (sung completely in French) made the inevitable comparison much clearer – Bauhaus. It’s not only Stef’s sort of vocal similarity to Peter Murphy, but also the psychodramatic intensity of the band’s musical style. It became even more evident on “Along the Way”. The mood and phrasing, very Bauhaus, but still very French. These guys may not be Goth, but the maudlin music and lyrics should perk up the ears of every goth and emo who hears it. To wit, on “L’Immeuble” – “I don’t know who I am, I don’t know who you are, I don’t care for myself…” While it may seem almost a parody taken out of context, Stef’s impassioned delivery makes it real. The music is as simple and uncluttered as Bauhaus, yet refined in ways Bauhaus never was, and often fragile and poetic as on “Broken Harp.” Velvetine cooks up a real NIN-style stomper on “Resolution,” and kicks it up a notch or three on “The Shuttle.” The rhythm aspect of this band is interesting too; Le K. uses a programmed drum base while he manually plays percussion over the top. The dense, distorted guitar give the music a metallish aura, but it’s really far from metal. I really like that the lyrics are in both French and English; it is surely a refreshing approach to this type of music. The exception though is the last track, “Maha Mritunjaya,” a Great Death-Conquering Mantra from the Indian Rigveda. Velvetine puts it across with aplomb and a forceful dramatic flair. Way cool! ‘Crematorial Dance’ is an album that can’t help but grow on you. In fact, during the course of listening to the music (for a fifth time) for this review, I’m upping the rating half-a-star because it’s just that damn good. Copies are limited to 500. Obviously I have mine. I wouldn’t wait to get yours if I were you. Highly recommended!”
4,5/5 – Steve Mecca


BAD ALCHEMY #91 (De.) September 2016 :
Auf Crematorial Dance (FHcd15-2016) von V∃LVETIN∃ stößt man gleich nochmal auf Le K., er spielt da Percussions électroniques, ambiances, Rahmentrommeln & Cymbalettes an der Seite von Peache an Guitares, instruments manufacturés & tambours und von Stef.a – Chants, paroles & guitares. Stef.a (Stefan Mandine) & Peache (Pierre-Henri Mandine) waren zuvor schon als Septembre Noir zusammen. Das ist hier die Fortsetzung, mit schleppend gerockter Düsternis, französisch-englischem Gesang, beträcht- lichem Pathos, aber ansprechendem Timbre. Eine ganz andere Sache als der Synthiepop von Deadrow77, dennoch wiederum kein Metall, weder gitar- ristisch noch im maschinell geklopften Beat. Eher eine Art existentialistischer Gothic-Rock, besonders effektvoll beim (wortlosen) ‘Chant Pour JIDA’ mit krachenden Gitarren zu fragilem Piano. Eine Mixtur aus Engagement und Innerlichkeit, mit einem, der Ulan Bator, mon amour raunt, der träumt, wie ein gefallener Engel in einen Traum zu stürzen, der davon träumt, Nazis und Toreros und alle Bastarde zu killen, der träumt, Kissinger zu erwürgen. Stef.a schwankt zwischen Schmerz und Isolation und einer Hoffnung, die er aus den Augen einer Namenlosen saugt, Hoffnung und Licht. Er fühlt sich weit weg von allem Bla-bla, wie ein Gebäude ohne Ausgang, wie eingemauert zwischen Asphaltbändern, Bildschirmen und dem Plastikmeer, wie ein einsamer Tänzer, der den letzten Bus verpasst hat. Er fragt, wo er hingehen soll? Tiefer ins Dunkel? Und stimmt zuletzt das ‘Maha Mrityunjaya’-Mantra an, das Om Tryambakam -Mantra, das große Kürbis-Mantra. Möge der Weg über den Jordan, Pardon, über den Ganges leicht sein.


DARK ENTRIES (Be.) October 14th 2016 :
Tweetaligheid als modus operandi voor het Franse Velvetine dat met deze Crematorial Dance een behoorlijk smakend album aflevert. Tweetaligheid in de zin dat het gros der tracks werd ingezongen zowel in het Frans als het Engels. Als band kent Velvetine zijn oorsprong in 2004, al waren ze toen operatief onder de naam Septembre Noir dat in eigen beheer in 2007 een CDR uitbracht onder de naam Septembre. De naam werd al na een jaar van bestaan omgeruild tot wat het nu is : Velvetine. Velvetine hield zich voornamelijk bezig met het uitbrengen van EP’s als L’Epine, Un Jour Ordinaire en The Lonely Dancers. En eerder dit jaar dus het eerste onder label uitgebrachte album Crematorial Dance. Denk aan een vorm van Electro Rock, die de sfeer van melancholie maar ook die van stampen tegen het etablissement met zich meedraagt. Far Away als opener is veelzijdigheid in 1 track, met een bridge die de samenzang bundelt in depressiviteit maar catchy aandoet. Volledig Franstalig is Ulan Bator, dat muzikaal een evenwicht kan bieden tussen een Jacques Brel en een Peter Murphy. Rock waar de gitaar wat wordt gefilterd en vooral de elektronische percussie zegeviert kenmerkt Along The Way, terwijl L’Immeuble het type nummer is dat blijft nazinderen. Niet omdat het zo krachtdadig is, maar een sfeer veroorzaakt van pakkend en poëtisch. Broken Harp klinkt gemoedelijk, melancholisch als bloemlezing voor de morose. Donkere Electro-Rock kan vaak escaleren in een gordijn van noise en brutaliteiten, toch is Velvetine zo’n band die eerder ingetogen klinkt, met vooral aandacht voor de melodie. Resolution en The Shuttle zijn van die tracks die hier in uitblinken. Krachtig bij momenten, gematigd bij uitstek. Chant Pour JIDA is helemaal zonder tekst, en had van Bauhaus kunnen zijn, afgaande op het gitaartapijt. Zonder tekst, maar in het geval van de titel op zich kan deze als vlag de lading al wel dekken. Meer electro en daarbij ook dansbaar klinkend is Lovely House. Al hoef je het daarom nog niet op een dansvloer te verwachten. De mantra als afsluiter, de aanbidding van Lord Shiva, ter bescherming van ziektes, armoede en vrees. De muzikale yoga die Maha Mritunjaya heet is beklijvend. Met Crematorial Dance heeft Velvetine een behoorlijk album afgeleverd, nergens eentonig, nergens vervallend in herhaling. Veelzijdig en melodieus. Voor een exemplaar dien je snel te zijn, wegens slechts uitgebracht op 500 exemplaren.
8/10



DARKROOM (It.) Webzine, December 19th 2017 :
Un’ondata di oscurità sembra aver colpito la Francia, vista la frequenza di uscite gotiche provenienti dalla terra d’oltralpe. Ultimi in ordine di apparizione arrivano questi Velvetine, band dalla storia particolare. Nati come Septembre Noir a metà dei ’90, hanno realizzato con questo monicker un solo miniCD dal titolo “Stigmates”. Nel 2005 avviene il cambio di nome che coincide anche con l’arrivo del terzo membro Marc Reina, che affianca il nucleo storico composto da Pierre-Henri e Stéfan Mandine. Si devono attendere un paio di anni per poter apprezzare il debut album “Septembre”. Successivamente la band dimostrerà una certa pigrizia, pubblicando appena tre EP in fra il 2009 ed il 2015. Il nuovo full-lenght, infatti, esce nel 2016 e porta il titolo di “Crematorial Dance”. Nonostante i molti anni di intervallo, le coordinate sonore non sono cambiate: gothic rock e batcave sembrano essere i punti fermi attorno ai quali si muove il mondo dei Velvetine. In “Crematorial Dance” vi sono brani paradigmatici in questo senso. Pensiamo a “Ulan Bator”, dove in un crescendo drammatico si erge, monumentale, la voce di Stéfan, così simile a Peter Murphy eppure così particolare. L’omaggio ai Bauhaus prosegue con pezzi come “L’Immeuble”, “Broken Harp” e “The Shuttle”, ricchi di pathos anche se forse troppo allineati con i maestri britannici. Rispetto a loro però i Velvetine propongono un suono più aggressivo e massimalista, in cui è preponderante il ruolo della chitarra. Questo però tende ad appiattire il sound del gruppo: la tracklist infatti procede senza troppe sorprese, e anche se brani come “Resolution” o “Far Away” si attestano su livelli qualitativi alti, con il passare dei minuti l’ascolto tende a diventare un pochino monotono. Solo con l’ultima traccia i Velvetine cercano di dare una svolta: “Maha Mritunjaya” si basa su un raga indiano che, ripetuto ciclicamente, tende a ricreare un effetto mantra potente ed ipnotico. Si tratta però di un episodio, visto che difficilmente la musica indiana potrà diventare il futuro di questa band. “Crematorial Dance” è quindi un buon disco, non molto originale ma ben suonato e gradevole. Ora vedremo se la band si sbloccherà, oppure se continuerà nel suo lento e pigro incedere.
6,5/10 – Ferruccio Filippi


ORDER CD | ORDER DIGITAL FILES


CD pictures :